Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Από το βιβλίο της Μάρθας Πατλάκουτζα
 " ΜΕΡΤΖΑΝΗ  το δάκρυ της Θράκης " 
[ αληθινή ιστορία ] 



… Πεισματικά ο τόπος τους παρέμενε μια απαράλλαχτη ζωγραφιά μέσα στον χρόνο, αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο. Ζούσε στους δικούς του ρυθμούς. Τα πάντα έφταναν εκεί με καθυστέρηση, όπως ο καιρός, όπως και τα κακά μαντάτα. Στη θρακιώτικη γη τους γεννήθηκαν και ανατράφηκαν δυο λαοί, των Ρωμιών και των Τούρκων. Έμαθαν να ζουν αρμονικά, σαν αδέλφια. Συνυπήρχαν δυο θρησκείες, ο σταυρός και ο προφήτης, η εκκλησία και το τζαμί. Οι απλοί άνθρωποι πάσχιζαν να υπάρχει ειρήνη και σεβασμός ανάμεσά τους. Στον δικό τους μαχαλά ήταν σχεδόν όλοι Ρωμιοί. Ζούσαν μόνο δυο οικογένειες Τούρκων, αλλά κι αυτοί ήταν φιλικοί μαζί τους. Είχαν περάσει γενεές ολόκληρες που συζούσαν τηρώντας έναν άγραφο κώδικα γειτονίας και αλληλοσεβασμού.
Όμως τα τελευταία χρόνια όλα άρχιζαν να αλλάζουν. Πόλεμοι και συμφέροντα φύτεψαν τον σπόρο της καχυποψίας ανάμεσά τους. Η φτωχολογιά πάλευε για την επιβίωσή της κι αυτόν τον καινούργιο βραχνά δεν τον καταλάβαιναν. Δεν ήξεραν τον τρόπο να τον χειριστούν…



Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

" Ο ΑΛΛΟΣ ΚΕΜΑΛ" , Δημήτρης Παπαχρήστος




[ από τον πρόλογο ]

… Θέλησα πολύ αυτό το ταξίδι στην Τουρκία. Ο Αλέξανδρος, κι αυτός πρόσφυγας απ` το `66, θα βοήθαγε στη γλώσσα. Πολλοί μας είπανε, λόγω του Κυπριακού και του Αιγαίου ότι έχουν οξυνθεί τα πνεύματα, να μην πάμε. Εμείς το αποφασίσαμε γιατί πιστεύαμε το αντίθετο ( απ` την πρώτη στιγμή κρατούσα σημειώσεις, το συνηθίζω σχεδόν πάντα ).

Ένα απρόοπτο επεισόδιο, η κλοπή του μπαγλαμά του Γιάννη, έδεσε τις σημειώσεις, πήραν μια σειρά. Δεν περιγράφουν μόνο το τι είδανε τα μάτια μας, αλλά τι συναντήσαμε και πώς ζήσαμε κοντά, πολύ κοντά, με τον απλό κόσμο που πλησιάσαμε. Το μεγάλο μας «εχθρό», όπως τον θέλουν σήμερα και πάντοτε οι κρατούντες, που είναι ένας μεγάλος φίλος κι αδελφός, γιατί το θέλει και το αισθάνεται. Δε νιώσαμε τουρίστες όταν λέγαμε πως είμαστε Έλληνες: « Γιουνάν αρκαντάς» , έλεγαν καλόκαρδα και μας χτύπαγαν στην πλάτη. Στον ίδιο παράλληλο ζούμε. Έχουμε τα ίδια προβλήματα. Την εχθρότητα, τα αίματα ξέρουν ποιοι τα θέλησαν, ποιοι τα προξένησαν. Ακόμα και ο Κεμάλ, ο κλέφτης μας, είναι φίλος μας κι εμείς δικοί του. Την ώρα που χωρίζαμε, μας έδωσε δειλά και ντροπιασμένα το χέρι του.
 «Γκιουλέ γκιουλέ» είπε.

[ σελίδα 84 ]

… «Μπορούν να ζήσουν καλύτερα και μονιασμένα οι λαοί μας», φώναξε σχεδόν. «Να λούζονται στα νερά του Αιγαίου χωρίς να υπάρχει φόβος να πνιγούν στα άγρια κύματα που προκαλούν οι ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων» κι έκλεισε με σημασία το μάτι του κι ο Αλέξανδρος λίγο έλειψε να κάνει το ίδιο· μεταφράζοντας είχε ταυτιστεί μαζί του.

[ σελίδα 105 ]

… Τον Νείλο, τον Ευφράτη,
    Την Προύσα, τη Βαγδάτη,
    Τη Δαμασκό, την Μπαρμπαριά
    ………………………………………………
   Στην Πάφο, στο Αϊδίνι,
   Στη Χίο, στη Μυτιλήνη
  Και ως μέσα στην Αλεξάνδρεια.

Τόποι, μέρη μαγικά, πολιτείες και χωριά που ταξίδεψα και γνώρισα μετά. Είναι η γειτονιά μας, όπου έζησαν αιώνες μαζί Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Κούρδοι, Εβραίοι, Άραβες, Ασσύριοι, Παλαιστίνιοι και οι τελευταίοι των Αλεξανδρινών που ζούνε ακόμα… Η καθ` ημάς Ανατολή, η εγγύς Ανατολή, η νοτιοανατολική Μεσόγειος, η εσχατιά της Ευρώπης, που δοκιμάζεται και υποφέρει από όλους αυτούς που θέλουν να την κρατούν στο χέρι….

[ σελίδες 107- 116 ]

… Το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας, πέρα από την ατμόσφαιρα, το κλίμα της εποχής σε Ελλάδα και Τουρκία, θύμισε, και σ` εμένα ακόμα, τον τρόπο που σκεφτόμουνα αλλά και την πίστη που με διακατείχε, και σήμερα με διακατέχει περισσότερο, πως μπορούμε να κολυμπήσουμε στα γαλανά νερά και στις ακτές του Αιγαίου και όχι να πνιγούμε στο μελλούμενο βούρκο, αν τα σχέδια του πετρελαίου γίνουν πραγματικότητα. Δεν είναι αφέλεια ούτε ουτοπία. Δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα. Ακόμα και όταν συντελέστηκε η καταστροφή, συμμερίστηκαν τον ανθρώπινο πόνο, οι απλοί Τούρκοι τους έκρυβαν τους Γιουνάν  για να γλυτώσουν….
…. Μας έφεραν σε σύγκρουση, καθώς και οι εθνικισμοί, οι ιμπεριαλισμοί και οι ιδεαλισμοί. Ο Κεμάλ Ατατούρκ ξερίζωσε τους Έλληνες, έπρεπε να φύγουν από τα χώματά τους κι ας ήταν ιθαγενείς, αυτόχθονες, τρεις χιλιάδες χρόνια ριζωμένοι εκεί, μ` έναν οικουμενικό πολιτισμό αιώνιο, ιωνικό. Η Τουρκία περνούσε την κρίση της μετάβασης και της μετεξέλιξης από Οθωμανική αυτοκρατορία σε εθνικό κράτος.
… Μπορούμε να ζήσουμε αδελφωμένα και στην Κωνσταντινούπολη και στα παράλια της Μικράς Ασίας και στη Θράκη. Με τα όσα έχουν συμβεί, μας έχει κουράσει η καλλιεργούμενη εχθρότητα κι εκείνο το «προαιώνιος εχθρός» στα σχολεία ακούγεται γελοίο.
Δε θα στρογγυλέψουμε την Ιστορία, δε θα κρύψουμε τις αλήθειες. Μπορούμε όμως να σεβαστούμε την Ιστορία, κι ας πονάει… Οι πολιτισμοί μας έχουν αποκτήσει ρίζες και επιρροές κοινές, βοηθάνε να γνωριστούμε, να τα βρούμε και να συμπορευτούμε. Να τελειώνουμε με τις γκρίζες ζώνες, τις μαύρες ζώνες, το δικό μου και το δικό σου· είναι δικά μας. Το μπορούμε επιτέλους….
… Μπορούμε να τιμήσουμε και να φροντίσουμε με σεβασμό και αγάπη ό,τι άφησαν σ` εμάς παρακαταθήκη οι πρόγονοί μας, είτε στη Μικρά Ασία, στην Καππαδοκία, στον Πόντο, στην Κωνσταντινούπολη είτε στην Ελλάδα. Μνήματα, ναούς, εκκλησίες, τζαμιά, λουτρά, γυμναστήρια, θέατρα, μνημεία, χωρίς προκαταλήψεις. Η προσπάθεια που γίνεται στην Τουρκία να καπηλευτεί όλα αυτά τα αρχαία και βυζαντινά μνημεία που σώθηκαν και να παραχαράξει την ιστορία τους και τα ονόματά τους είναι αστεία. Χρειάζεται να απαλλαγεί από αυτό το κόμπλεξ. Οι Τούρκοι δημοκράτες διανοούμενοι, επιστήμονες γνωρίζουν καλά την ιστορική αλήθεια και ντρέπονται για τα καμώματα της στρατιωτικοπολιτικής εξουσίας.
Είναι ανάγκη να ζήσουμε εν ειρήνη και πλήρη συνεργασία. Τα περισσότερα στοιχεία είναι χαρακτηριστικά και συγγενικά. Μας ενώνουν, και πολλές φορές μας χωρίζουν, και είναι ανθρώπινα, ανεπανάληπτα και μοναδικά, γιατί προέκυψαν από την αδιάλειπτη συναναστροφή μας και από τη συχνή επαφή μας. Μια και πάντα ζούσαμε σ` αυτά τα όρια κι είναι ακόμα και ο τρόπος γοητευτικός όταν τσακωνόμαστε εμείς κι οι αφεντάδες μας. Έτσι μου δήλωσε αστειευόμενος ο Μουράτ, καθηγητής Πανεπιστημίου από την Πόλη – από εκεί μου είπε πως είναι κι όχι από την Τουρκία -… αν οι λαοί γνωριστούν μεταξύ τους, δε θα μπορέσει κανείς να τους οδηγήσει σε πόλεμο. Πως ο πολιτισμός ενώνει, για να προσθέσει σαρκαστικά ο Μουράτ: «Και διαιρεί και σκοτώνει ενίοτε, όταν ο ένας θεωρεί τον δικό του ανώτερο και καλύτερο από του άλλου»…
… Μπορούμε να ξεπεράσουμε τις φοβίες και τις προκαταλήψεις. Να μοιραστούμε επ` ωφελεία μας ό,τι έχει προσφερθεί ως ευλογία σ` αυτή την πανέμορφη νοτιοανατολική εσχατιά της Ευρώπης. Ζούμε στο σταυροδρόμι Ανατολής, Δύσεως και συναντιόμαστε αιώνες τώρα, πότε στο πέρασμα του ενός λαού προς την Ανατολή και πότε του άλλου προς τη Δύση. Από εδώ κι εμπρός μόνο ειρηνικά θα γίνεται αυτό. Κανένας δεν μπορεί να μας εμποδίσει, αρκεί να πάρουμε εμείς τις τύχες στα χέρια μας. Χρειάζεται να αποκτήσουμε ουσιαστική δημοκρατία και ελευθερία. Δικαιοσύνη και αγάπη, να σεβόμαστε το διαφορετικό και το όμορφο, να τελειώνουμε με τις διακρίσεις, φυλετικές και θρησκευτικές. Τα ανθρώπινα δικαιώματα να γίνουν σεβαστά για όλους και φυσικά να καταργηθούν τα λευκά κελιά. Είναι απαράδεκτο να πεθαίνουν άνθρωποι στις φυλακές. Καθιστάμεθα όλοι μας συνένοχοι, πολύ περισσότερο όταν σιωπούμε.
…  Ένας από τους ήρωες του βιβλίου, ο Αλέξανδρος, είναι από αυτούς που την πλήρωσαν, τα έχασαν όλα, δεν άντεξε περισσότερο κι έφυγε με την οικογένειά του το 1966 και από τότε για πρώτη φορά επέστρεφε στην Τουρκία χωρίς μίσος και πνεύμα εκδίκησης, αλλά με πνεύμα αγάπης και φιλίας, γιατί είχε ζήσει μαζί τους και δεν ήταν όλοι το ίδιο, το `ξερε καλά….

«Ο άλλος Κεμάλ», Δημήτρης Παπαχρήστος, εκδόσεις Καστανιώτη [ δεύτερη έκδοση ξαναδουλεμένη ] , 2003




Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

ΕΙΜΑΣΤΕ 100% ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ 09.12.2007

Είμαστε 100% Τούρκοι και χριστιανοί

Του ανταποκριτή μας στην Κωνσταντινουπολη Αλεξανδρου Μασσαβέτα

Συναντιόμασταν κάθε χρόνο σε μία από τις ελληνικές ενορίες στο Νιχώρι του Βοσπόρου (Γενίκιοϊ), στην ακολουθία της Αναστάσεως, σαν να είχαμε δώσει ραντεβού. Νόμιζα πως ήταν δύο ακόμη ανάμεσα στους πολυάριθμους Τούρκους που προσέρχονται στην ακολουθία από περιέργεια για τα έθιμα του Ελληνορθόδοξου Πάσχα, είτε για να συνεορτάσουν με χριστιανούς φίλους, σε ένα εκκλησίασμα πολυεθνές και πολύθρησκο. Κομψοί, μορφωμένοι, πολυταξιδεμένοι, το ζεύγος Αχμέτ και Νετζλά Οζγκιουνες ανήκουν στους χιλιάδες Τούρκους που επέλεξαν, τα τελευταία χρόνια, να αλλάξουν θρησκεία, και στους ελάχιστους που δεν κρατούν την επιλογή τους αυτή κρυφή. Θέλησαν να μιλήσουν στην «Κ» για την εσωτερική αναζήτηση που τους οδήγησε στην Ορθοδοξία και για το τι σημαίνει να είσαι Τούρκος και χριστιανός, λίγους μήνες πριν μετοικήσουν στο εξωτερικό.
- Αρθρα στον τουρκικό Τύπο που αναφέρονταν στις πρόσφατες βαπτίσεις μουσουλμάνων υποστήριζαν ότι οι περισσότεροι έχουν ελληνική ή αρμενική καταγωγή, και άρα «επιστρέφουν στις ρίζες τους». Αποτέλεσε για εσάς κάποια τέτοια καταγωγή λόγο που σας ώθησε στον χριστιανισμό;
Αχμέτ: Η καταγωγή έπαιξε ρόλο σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά αυτό σίγουρα δεν ισχύει για μας. Εγώ προσωπικά γεννήθηκα στην Καππαδοκία, κάποιοι πρόγονοί μου κατάγονται από τον Καύκασο. Οσο γνωρίζω, στην οικογένειά μας δεν υπήρχαν χριστιανοί. Η προσχώρησή μου στην Ορθοδοξία ήταν αποτέλεσμα προσωπικής αναζήτησης.
Νετζλά: Η μητέρα μου κατάγεται από την Καβάλα και ο πατέρας μου από τον Πόντο. Στην οικογένειά μου κάποιοι μιλούν ρωμαίικα (την τοπική ελληνική διάλεκτο που μιλούν οι εξισλαμισθέντες). Ωστόσο το να αφήσω το Ισλάμ και να καταλήξω στην Ορθοδοξία ήταν προσωπική επιλογή άσχετη με όποια καταγωγή.

Το «ρωμαίικο έθνος»

- Ιστορικά η ταυτότητα του Τούρκου έχει συνδεθεί τόσο στενά με το Ισλάμ, ώστε πολλοί Τούρκοι δεν μπορούν να δεχθούν πώς μπορεί κανείς να είναι Τούρκος και μη μουσουλμάνος. Εσείς πώς αισθάνεστε;
Ν.: Είναι αλήθεια ότι πολύς κόσμος δεν σε θεωρεί «Τούρκο» εάν ανήκεις σε άλλη θρησκεία, ιδίως αν είσαι χριστιανός ή εβραίος. Νομίζει πως δεν ανήκεις απλώς σε διαφορετική θρησκεία, αλλά και σε διαφορετική εθνότητα.
Α.: Αυτό οφείλεται σε λόγους ιστορικούς. Αποτελεί οθωμανική παράδοση ο διαχωρισμός σε εθνότητες (μιλλέτ) με βάση τη θρησκεία. Για παράδειγμα, όλοι οι ορθόδοξοι αποτελούσαν το «ορθόδοξο έθνος» και η διοίκηση δεν έδιδε σημασία στην εθνική τους καταγωγή, π.χ. αν ήταν Βούλγαροι, Σέρβοι ή Ελληνες. Στην Καππαδοκία, απ' όπου κατάγομαι, αυτό που διαχώριζε τους κατοίκους σε Ρωμιούς και Τούρκους ήταν η θρησκεία. Οι ορθόδοξοι της περιοχής του Ταλάς, της ιδιαίτερης πατρίδας μου, μιλούσαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα και τελούσαν ακόμη και τη θεία λειτουργία στην τουρκική. Αυτό που τους ενέτασσε στο «ρωμαίικο έθνος» ήταν η υπαγωγή τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η ιστορία όμως των Τούρκων παρέχει και άλλα, διαφορετικά παραδείγματα. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας τουρκικά φύλα ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό σε όλη την έκταση της τουρκικής διασποράς. Υπάρχουν Τούρκοι χριστιανοί στην Κεντρική Ασία, οι ορθόδοξοι Γκαγκαούζοι στη Ρουμανία, αλλά και χιλιάδες Τούρκοι της Τουρκίας που έχουν ασπασθεί τον χριστιανισμό. Το ότι είναι χριστιανοί, δεν σημαίνει ότι δεν είναι και Τούρκοι. Και εγώ, λοιπόν, είμαι χριστιανός αλλά 100% Τούρκος, και έχω ως μητρική την τουρκική γλώσσα.
Εξάλλου, ο διαχωρισμός σε εθνότητες με βάση τη θρησκεία είναι πια ξεπερασμένος. Ο κόσμος ακόμη σαστίζει με το γεγονός ότι ένας Τούρκος είναι χριστιανός, αλλά γίνεται σιγά σιγά πιο εύκολα αποδεκτό.
- Με τι ασχολείστε επαγγελματικά;
Ν.: Εχω σπουδάσει διαιτολόγος και παρέχω εθελοντική εργασία.
Α.: Διετέλεσα διευθυντής μεγάλων κρατικών μονοπωλίων και έζησα κάποια χρόνια στις ΗΠΑ. Αργότερα εργάστηκα ως επιχειρηματίας στο Βέλγιο.

Η διαδρομή προς την Ορθοδοξία

- Αχμέτ Μπέη, η απόφασή σας να προσχωρήσετε στον Χριστιανισμό χρονολογείται από την εποχή που ζήσατε σε χριστιανικές χώρες λόγω της καριέρας σας;
- Όχι, το έδαφος είχε προετοιμασθεί πολύ νωρίτερα. Δυστυχώς στην Τουρκία ο χριστιανισμός παρουσιάζεται ως κάτι που έρχεται «απ' έξω». Αυτό είναι λάθος γιατί η Ορθοδοξία αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της περιοχής. Αυτό φαίνεται και από τα προνόμια που έδωσε ο Μωάμεθ ο Πορθητής στο Πατριαρχείο. Από παιδιά έχουμε μια προϊδέαση για τον χριστιανισμό, μέσα από το πρίσμα του Ισλάμ. Πολλοί μουσουλμάνοι αισθάνονται μεγάλο σεβασμό για τους χριστιανούς, σεβασμό που επιβάλλει το ίδιο το Κοράνι, καθώς δέχεται τον Ιησού ως προφήτη. Οι μουσουλμάνοι γενικά τρέφουν σεβασμό και για την Παναγία. Εχετε συναντήσει, φαντάζομαι, τα πλήθη θρησκευόμενων μουσουλμάνων που συρρέουν στις ρωμαίικες εκκλησίες της Πόλης για να προσκυνήσουν τους αγίους και να τους ζητήσουν κάποια χάρη ή βοήθεια. Στην Τουρκία, είμαστε από νωρίς έτοιμοι να δεχθούμε τα μηνύματα του χριστιανισμού.
Αν υπάρχουν κάποια προβλήματα, αυτά οφείλονται στην εκπαίδευση που δέχονται και οι δύο πλευρές και στην άγνοια. Για παράδειγμα, πολλοί μουσουλμάνοι δεν καταλαβαίνουν την έννοια της Αγίας Τριάδας και νομίζουν ότι λατρεύουμε τρεις θεούς, ότι ο χριστιανισμός είναι θρησκεία πολυθεϊστική. Δεν το λέω αυτό επικριτικά, απλά το επισημαίνω ως ένδειξη παραπληροφόρησης. Δεν νομιμοποιούμαι να ασκήσω καμία κριτική στο Ισλάμ, μια θρησκεία την οποία έχω εγκαταλείψει.
- Και η δική σας αναζήτηση, Νετζλά Χανούμ, ξεκίνησε και αυτή στην Τουρκία;
- Ναι, όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο. Η οικογένειά μου ήταν σχετικά θρήσκοι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τηρούσαν κατά γράμμα όλες τις επιταγές του Ισλάμ. Αυτοπροσδιορίζονταν ως μουσουλμάνοι, το ίδιο κι εγώ, ώσπου άρχισα να απομακρύνομαι από το Ισλάμ όταν φοιτούσα στην Αγκυρα. Οι γονείς μου μας είχαν αφήσει αρκετά ελεύθερους στο ζήτημα της θρησκείας. Αφήνοντας το Ισλάμ, αισθάνθηκα ένα κενό το οποίο έπρεπε να γεμίσω. Διάβασα, έψαξα μόνη μου. Αρχισε μία διαδρομή που με οδήγησε στην Ορθοδοξία.
- Η πορεία σας προς την Ορθοδοξία είναι συνεπώς αποτέλεσμα «ντόπιων» εμπειριών, χωρίς επιρροή από το εξωτερικό...
Α.: Η οποιαδήποτε επιρροή από τον χριστιανισμό στην Αμερική και την Ευρώπη μόνο αρνητική θα μπορούσε να είναι. Δεν αισθανόμουν καθόλου άνετα με τους εκεί χριστιανούς. Με απωθούσαν από τον χριστιανισμό, γιατί τον έχουν μετατρέψει σε ψυχοθεραπεία. Πηγαίνουν την Κυριακή στην εκκλησία για να χαλαρώσουν. Αλλά η θρησκεία στοχεύει να γεμίσει κάποιο άλλο κενό. Στην Ευρώπη, ο χριστιανισμός έχει μετατραπεί σε πανηγύρι εκκαθαρισμένο από θρησκευτικές αναφορές. Ας πάρουμε τα Χριστούγεννα ως παράδειγμα: πολύς κόσμος δεν εύχεται πια «Καλά Χριστούγεννα», αλλά «Καλές γιορτές». Στην Ευρώπη, ο κόσμος έχει μια πολύ επιφανειακή σχέση με τον χριστιανισμό. Δεν έχουν γνώση του μηνύματος και της πνευματικότητάς του.
- Οι Χριστιανοί εδώ πώς διαφέρουν από τους Ευρωπαίους;
Ν.: Είμαστε πολύ πιο κοντά στην ουσία και την παράδοση του χριστιανισμού.
Α.: Είμαστε πολύ πιο πιστοί.
Ν.: Εμείς οι δύο τουλάχιστον τηρούμε όσα επιτάσσει η θρησκεία μας. Πηγαίνουμε στην εκκλησία κάθε Κυριακή και διαβάζουμε τις Γραφές για κάποια ώρα μαζί κάθε βράδυ. Και προσευχόμαστε.
- Διατηρείτε σχέσεις με την εδώ ρωμαίικη κοινότητα;
Α.: Διατηρούμε στενές σχέσεις, καθώς τους συναντούμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Η ρωμαίικη κοινότητα περιλαμβάνει πολύ συμπαθητικά άτομα και έχουμε δημιουργήσει φιλίες. Καθένας έχει και κάτι να μας δώσει. Οι λειτουργίες γίνονται εκ περιτροπής σε κάποια εκκλησία. Πηγαίνουμε συχνά στις εκκλησίες στο Νιχώρι. Ο Λάκης Βίγκας, πρόεδρος της κοινότητας, βάζει τη Νετζλά να διαβάζει το Πάτερ Ημών στα τουρκικά.
Ν.: Ναι, το διαβάζω για τους τουρκόφωνους πιστούς (γέλια).
- Θα πρέπει να δυσκολεύεστε με την ακολουθία να είναι όλη στα ελληνικά.
Α.: Προετοιμαζόμαστε από το σπίτι για την κάθε Ακολουθία, ώστε να μπορούμε να παρακολουθήσουμε. Έχουμε δίγλωσση έκδοση της Αγίας Γραφής, ώστε να ακολουθούμε και το τουρκικό κείμενο. Είναι σημαντικό να καταλαβαίνει κανείς, να συμμετέχει...
- Η τραυματική εμπειρία της αποστασίας του Παπα-Ευθύμ από το Πατριαρχείο και της ίδρυσης της «Τουρκοορθόδοξης εκκλησίας» τη δεκαετία του 1920 δυσκολεύει ίσως ακόμη την εισδοχή της τουρκικής στις ελληνικές ενορίες της Πόλης, κάτι που έχει ήδη γίνει στα άλλα δόγματα...
Α.: Ναι, σίγουρα… Ελπίζω ότι με το πέρασμα του χρόνου θα υπάρξει και λειτουργία στα τουρκικά στην ορθόδοξη εκκλησία. Σήμερα μόνο το Πιστεύω διαβάζεται και στα τουρκικά. Πρέπει και το ζήτημα με τον Παπα-Ευθύμ να επιλυθεί· δεν είναι δυνατό να υπάρχουν εχθρικές μεταξύ τους εκκλησίες… Ολοι οι ορθόδοξοι πρέπει να υπαγόμαστε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Σεβάστηκαν την επιθυμία μας

- Είχατε καθόλου αρνητικές αντιδράσεις από τον κοινωνικό σας περίγυρο σχετικά με την αλλαγή θρησκείας; Τρέφετε ανησυχίες;
Α.: Καμία αρνητική αντίδραση δεν είχα, ούτε και μπορώ να πω ότι ανησυχώ.
Ν.: Αρνητική αντίδραση δεν είχα. Η οικογένειά μου εκδήλωσε έκπληξη, αλλά σεβάστηκε την επιλογή μου.
- Εκτιμάτε ότι θα ακολουθήσουν πολλοί στην Τουρκία το παράδειγμά σας, στεφόμενοι στον χριστιανισμό;
Α. και Ν.: Ναι, πολλοί.
- Μέχρι σήμερα, όμως, λίγοι έχουν βαπτισθεί...
Ν.: Γεγονός είναι ότι αυτοί που έχουν βαπτισθεί είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους το «φανερώνουν». Φοβούνται τις αντιδράσεις του κοινωνικού τους περίγυρου. Είναι χριστιανοί στα κρυφά.
Α.: Ναι, φόβος υπάρχει. Αλλά αυτό πρέπει να αλλάξει, όπως και η στάση της κοινωνίας έναντι σε όσους αλλάζουν θρήσκευμα. Πάντως η Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ δεν ασκεί κανένα προσηλυτισμό. Σε αντίθεση, μάλιστα, θέτει σε μεγάλη δοκιμασία όσους θέλουν να αλλάξουν θρησκεία. Πρέπει να περάσεις μακρά κατήχηση και ελέγχεται η ειλικρίνεια της θέλησής σου.
- Το να ενταχθείτε στην Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν λοιπόν δύσκολο;
Ν.: Πήρε χρόνο, αλλά το θέλαμε πολύ.

Λάθος η υποβάθμιση του Πατριαρχείου

- Νομίζετε ότι η αναγνώριση από το κράτος και η προβολή του οικουμενικού χαρακτήρα του Πατριαρχείου θα ήταν προς όφελος της Τουρκίας;
Α.: Σαφέστατα. Κατά τη γνώμη μου το Πατριαρχείο είναι ένας θεσμός μέσω του οποίου μπορεί να επέλθει μια προσέγγιση μεταξύ των Τούρκων και των Ορθοδόξων, ζωτικής σημασίας για την Τουρκία. Σε μια Τουρκία που επιθυμεί να ενταχθεί στην Ε.Ε., ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο φέρνοντας τη χώρα κοντύτερα στην Ευρώπη είναι πολύ σημαντικός. Εξάλλου, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η πλέον κατάλληλη για τον διάλογο μεταξύ των θρησκειών, καθώς οι πιστοί της έζησαν πλάι πλάι στους μουσουλμάνους για αιώνες. Δεν λέω ότι αυτή η συμβίωση ήταν πάντα ειρηνική και φιλική, αλλά τουλάχιστον δημιούργησε γέφυρες επικοινωνίας. Δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν κάποιοι στη χώρα μας να θέλουν να υποβαθμίσουν τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εκπλήσσομαι και θλίβομαι.
Το ζήτημα της αναγνώρισης της οικουμενικότητάς του είναι πολύ πιο σημαντικό για τη χώρα μας από ό,τι για την Ελλάδα ή τη Ρωσία, για παράδειγμα. Εάν η κυβέρνηση προωθούσε ενεργά τον ρόλο του Πατριαρχείου μας ως κέντρου της Ορθοδοξίας, θα αναβαθμιζόταν ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας στον πνευματικό τομέα. Ορισμένοι εθνικιστικοί κύκλοι στην Αθήνα δεν επιθυμούν να έχει σημαντικό ρόλο το Πατριαρχείο, επειδή βρίσκεται στην Τουρκία. Η δε Ρωσία επιθυμεί να αναγνωριστεί η Μόσχα, αντί της Πόλης, ως κέντρο των ορθοδόξων. Δυστυχώς, είναι πολλοί αυτοί που υπονομεύουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
- Εχετε θορυβηθεί από τις επιθέσεις κατά χριστιανών, όπως η δολοφονία του ιερέα Σαντόρο στην Τραπεζούντα και η σφαγή των χριστιανών στη Μαλάτεια; Ποιοι νομίζετε ότι βρίσκονται πίσω τους;

Α.: Δεν νομίζω ότι παρόμοιο γεγονός θα μπορούσε να λάβει χώρα στην Πόλη. Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε., η Τουρκία αλλάζει θεαματικά. Οι Τούρκοι γίνονται ολοένα και πιο ανοικτοί και ανεκτικοί. Αλλά στις αλλαγές αυτές είναι επόμενο να αντιδρούν κάποια ακραία στοιχεία. Η παρανοϊκή αντίσταση στην πρόοδο συναντιέται σε ακραίους κύκλους παντού. Πρόκειται για σκοτεινές δυνάμεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με το κράτος. Είναι περιθωριακοί.

" Η ΡΟΖΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ" ταινία

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

" Η ΚΕΜΕΝΤΖΕ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ" ΟΜΕΡ ΑΣΑΝ






Οι εκδόσεις IASON BOOKS σας προσκαλούν την
Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου, 2016, ώρα 19:30 [1]
στο ΠΟΛΙΣ Art Cafe ( Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα)
στην παρουσίαση του βιβλίου με τίτλο
"Η Κεμεντζέ Του Νίκου" του Ομέρ Ασάν
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Ο κύριος ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΑΛΑΝΙΔΗΣ - Ο
Πρόεδρος της Επιτροπής Ποντιακών
Μελετών
Ο κύριος ΒΛΑΣΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ - Ιστορικός &
Συγγραφέας
Ο κύριος ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-
Συγγραφέας & Εκδότης
Ο κύριος ΟΜΕΡ ΑΣΑΝ - συγγραφέας του
βιβλίου
Και η ηθοποιός ΑΝΝΑ ΤΖΑΝΑΚΑΚΗ θα
διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο.
Την παρουσίαση θα συντονίσει η κυρία
ΕΛΙΖΑΒΕΤ ΧΑΡΙΤΩΝΙΔΟΥ ΚΟΒΗ
Η τραγουδίστρια ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΒΕΤΤΑ, με
τον συνθέτη ΓΙΑΝΝΗ Κ. ΙΩΑΝΝΟΥ στο
πιάνο, μαζί ο τραγουδοποιός ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΕΡΑΤΕΙΝΟΣ και ο τραγουδιστής ΠΑΝΟΣ
ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ θα ομορφύνουν με υπέροχα
τραγούδια τους την παρουσίασή μας.
Για επικοινωνία: +306973713809


ΠΗΓΗ : https://www.facebook.com/Zoumpoulandis/?fref=ts

ΟΜΕΡ ΑΣΑΝ



Ομέρ Ασάν
Ένα «καρντάσι» από τον Πόντο!

Ο Τούρκος που ανέδειξε την ξεχασμένη ελληνόφωνη ποντιακή ταυτότητα της Τουρκίας μιλάει στο «Βήμα» για αυτά που μας ενώνουν με τους «απέναντι»



http://www.tovima.gr/society/article/?aid=372458

ΟΜΕΡ ΑΣΑΝ





Ο Ομέρ Ασάν γεννήθηκε στην Τραπεζούντα και μέχρι τα 14 του χρόνια έζησε στην Τραπεζούντα. Για έξι χρόνια έζησε με την γιαγιά του στην εξοχή. Το 1974 μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με την οικογένειά του. Ωστόσο δεν απομακρύνεται από την Τραπεζούντα και το χωριό του, τα καλοκαίρια του τα περνά στο βουνό και την εξοχή. Μετά το λύκειο συμετέχει στο αριστερό κίνημα. Συμμετέχει επίσης στο δημοκρατικο κίνημα της Θράκης. Τελειώνει το Πανεπιστήμιο Ανατολής. Παίρνει μέρος στην αντίσταση κατά του πραξικοπήματος της 12ης Σεπτεμβρίου και το 1984 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται. Μετά την επιστροφή του στην ωνσταντινούπολη ξεκινά έρευνα σχετικά με τον πολιτισμό της Μαύρης Θάλασσας και τα Ποντιακά που είναι η μητρική του γλώσσα. Στο νέο του βιβλίο με τίτλο “Η Κεμεντζέ του Νίκου” που κυκλοφορεί από IASON BOOKS περιέχει έξι διηγήματα. Προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ανταλλαγή πληθυσμών που έχει ως στόχο τους Ρωμιούς και η πραγματικότητα που ακολουθεί ως συνέπεια με τις αρνητικές επιπτώσεις της στην τουρκική κοινωνία και την αποξένωσή της.
Το 1993 ο Ομέρ Ασάν πάει στην Ελλάδα για έρευνες σχετικά με την μητρική του γλώσσα και εκδίδει το πρώτο του βιβλίο το 1996. Προκαλεί συζητήσεις στην Τουρκία με τα άρθρα και τις έρευνές του που δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες της Τουρκίας. Παίρνει το βραβείο Ιπεκτσί για την συμβολή του στην ελληνοτουρκική φιλία κατά τη διάρκεια των εργασιών του για ένα άρθρο.
Γίνεται τιμητικό μέλος του Engilish PEN για τον αγώνα που έδωσε για το βιβλίο του Πολιτσμός του Πόντου το οποίο απαγορεύτηκε. Μετά την προσφυγή και αθώωσή του από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2005 ιδρύει στηνΤουρκία τον εκδοτικό οίκο Heyamola.
Μέσα σε δέκα χρόνια εκδίδει περίπου 400 βιβλία και προσκαλείται στην έκθεση Βιβλίο Φραγκφούρτης στην Τουρκία.
Αυτή τη στιμή είναι ο συγγραφέας είναι ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Τουρκικών Εκδόσεων και συνεχίζει να είναι ιδιοκτήτης του περιοδικού Ήρωες Λογοτεχνίας το οποίο ξεχωρίζει στον λογοτεχνικό χώρο της Τουρκίας. Επτά χρόνια μετά την έκδοση του περιοδικού ο Ομέρ Ασάν τo 2012 προτείνει να κηρυχθεί η 21η Δεκεμβρίου ως Ημέρα Ηρώων Μυθιστορήματων και λαμβάνει τη στήριξη τουΥπουργείου Πολιτισμού. Στη συνέχεια το 2013 προσκαλούνται για πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη στο πλαίσιο τριήμερου φεστιβάλ λογοτέχνες από δέκα βαλκανικές χώρες, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας. Στο πλαίσιο του φεστιβάλ εξηγεί σε δύο λογοτέχνες που έρχονται στην Κωνσταντινούπολη για τους δικούς τους ήρωες λογοτεχνίας. Προτείνει στην ΟΥΝΕΣΚΟ την κήρυξει της 21ης Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ηρώων Λογοτεχνίας. Στόχος του Ομέρ Ασάν είναι η διάδοση σε όλο τον κόσμο μιας παραδοσιακής πορείας Δον Κιχώτη.
Το 2011 ολοκληρώνει το ντοκιμαντέρ σχετικά με την μετανάστευση και την ανταλλαγή πληθυσμών με τίτλο “Αδελφέ πού: Ανταλλαγή Πληθυσμών”. Με την συμμετοχή του ντοκιμαντέρ σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, ανάμεσά τους και η Τουρκία και η Ελλάδα, προκαλούνται συζητήσεις.
Ο Ομέρ Ασάν ο οποίος είναι ιδρυτής της Ακαδημίας Όμηρος ξεκινά σεμινάρια ελληνικής γλώσσας στην Κωνσταντινούπολη ανοιχτά στον λαό.

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/Zoumpoulandis/posts/168162706923682